29 december 2021 - Koen de Hond

‘Van proberen kun je leren…’

Met 10 pond plofte hij op de aarde, letterlijk. Arvid, mijn zoontje, was geboren. In het Wilhelmina Kinderziekenhuis verbleven we. Het was april 2020 en stil. Nochtans stiller dan ooit. In de verte wat huilgeluidjes, maar van druk bezoek geen sprake. Vanwege u weet wel…

De ziekenhuismedewerkers vonden het eigenlijk wel fijn, geen kamers vol familie rond de pasgeborenen. Een serene rust op de gangen en alle aandacht voor ouders en de jonge patiëntjes. Vanaf de straat zwaaiden opa’s en oma’s naar de ramen van het ziekenhuis. Van waarachter af en toe in doeken gewikkelde babyhoofdjes verschenen. Trots in de lucht gehouden door kersverse ouders. 

En wij zwaaiden naar de opa’s en oma’s, de ouderen, helaas soms achter slot en grendel in het verpleeghuis. Dat nooit meer, beloofden we onszelf.

Nu is het bijna twee jaar later.  “Van proberen kun je leren papa!”, zegt mijn vierjarige dochter Signe voor de zoveelste keer als het helpen bij een knutselwerkje mij niet lukt. Iets met twee linkerhanden. Van proberen kun je leren. Het is Signe’s mantra en als grote zus neemt ze Arvid en mij elk weekend mee op avontuur en daagt uit grenzen te verleggen. Vrij, onbevangen en haarfijn kleurend buiten de lijntjes.

Daar kunnen we iets van leren, denk ik vaak. Zeker in een crisis die duidelijk maakt dat het anders moet. Hoe interessant zou het zijn als we met volwassen verstand, maar met de frisse blik van kinderogen en vanuit het hart naar zorg en welzijn kijken? Juist vanuit de creativiteit die een crisis ons ook geeft. 

Ik denk aan: andere handen waar het kan, professionele handen waar het moet. Niet enkel denken in diploma’s, maar ook in skills. Innovaties werkelijk omarmen, die nu nog op de plank staan te wachten. Personeel slim delen in tijden van enorme krapte, een oplopend gehalte aan personeel dat niet in loondienst is en ziekteverzuim. En hoe helpen we mensen werkelijk gezond te leven en ouder te worden? Vanuit termen als gezondheid, preventie en re-ablement?

Dus, hoe doen we wat we doen niet alleen meer en beter maar ook werkelijk anders? In de regio, om van een toekomstbestendige (arbeidsmarkt van) zorg en welzijn realiteit te maken. Fouten op weg naar briljante oplossingen zullen we daarbij zeker maken. En dat mag, want - om in de woorden van mijn dochter te blijven - van proberen kun je leren!

(Deze column is eerder gepubliceerd in het magazine InVorm, december 2021)