14 mei 2014 - Gast

Chapeau!

Hervorming

Met de presentatie van het regeerakkoord zo’n anderhalf jaar geleden is het gedonder begonnen. Het duurde even voordat het doordrong, maar inmiddels is bij het grote publiek duidelijk dat er een bezuinigings- en hervormingsoperatie wordt uitgevoerd die zijn weerga niet kent. Dagelijks zijn er weer nieuwe ontwikkelingen en alarmerende berichten. Wat me bij al die berichten opvalt is dat bijna alle betrokken bestuurders of politici wel een zorgbehoevende vader, moeder of familielid hebben.

We kenden natuurlijk al de ouwe vader van staatssecretaris Van Rijn die een hoofdrol kreeg bij de presentatie van de kabinetsplannen in de Tweede Kamer. Geëmotioneerd vertelde de staatssecretaris dat zijn van langdurige zorg afhankelijke vader de motivatie vormde om deze baan aan te pakken. En iedereen kent wel het dochtertje van Diederik Samsom. In een PvdA spot en talloze interviews schoof hij zijn tienjarig, gehandicapt dochtertje Benthe naar voren. Duidelijk wordt dat zij mede inspireerde tot de hervormingsvoorstellen. Inmiddels blijkt dat veel meer bestuurders en politici - ook op lokaal niveau - een zorgbehoevend familielid hebben waar zij een grote verantwoordelijkheid voor voelen.

 

Bewondering

Ik bedoel niet hier cynisch over te doen. Natuurlijk ben ik er voorstander van dat de eigen ervaringen een rol spelen in de professionele opstelling en meningsvorming. Het brengt ons meer betrokken en verantwoordelijke bestuurders. Maar toch moest ik de afgelopen weken in gesprek met verpleegkundigen, verzorgenden en helpenden regelmatig terugdenken aan Benthe en de vader van Van Rijn.

Want medewerkers in de zorg staan in de ‘frontlinie’ en hebben dagelijks te maken met ouders van gehandicapte kinderen en ouderen die zo langzamerhand niet meer begrijpen waar het met de zorgplannen naar toe gaat en of zij in de toekomst wel de zorg krijgen die ze nodig hebben. Daarbij is mij nog het meest opgevallen dat deze medewerkers ondanks de voortdurende discussies over waar het met de zorg naartoe gaat hun enthousiasme behouden.

Duizenden medewerkers zorgen ervoor dat ‘tijdens de verbouwing de verkoop gewoon doorgaat’. In het middelpunt van de turbulentie vangen zij de vragen op van verontruste ouderen, van ouders van gehandicapte kinderen. Op verjaardagsfeestjes wordt van hen een oordeel gevraagd over de ontwikkelingen in de zorg. Terwijl ze misschien zelf nog geen idee hebben hoe hun eigen baan er over enkele jaren uitziet en of ze nog wel in de zorg werkzaam kunnen zijn. Daarvoor past alleen de grootst mogelijke bewondering. Chapeau!

Deze column verscheen in Invorm nr 1 Jaargang 2014, mei