23 april 2015 - Liesbeth Verstegen

Blind koken met Niels

Anders aanpakken

In een prachtige keuken van de nieuwe kookstudio van de Robert Coppes Stichting waren we met 8 personen te gast en werden we begeleid door 4 begeleiders, waaronder een bewoner die zelf visueel beperkt is. Ik ben zelf nogal van het aanpakken en het leggen van contacten. Maar hoe anders is dit als je niets ziet! Je bent letterlijk afgesneden van je omgeving en afhankelijk van die stem en hand die je de weg wijst. Wachten tot zij jou wel zien en jou verder helpen. Je moet ook goed onthouden hoe iedereen heet. We hadden wel netjes een badge met onze naam erop, maar dat helpt niet als je niets ziet.

Ik kan je wel zeggen dat het vermoeiend is. Niets gaat vanzelfsprekend en alles vraagt je uiterste aandacht. Aandacht bij het inschenken van een glas drinken, bij het snijden van groenten, het doorgeven van een schaal, het hoog en laag draaien van het gasfornuis en zo kan ik nog wel even door gaan. Luisteren of het water kookt, of het gas niet te hoog staat. Wat me nog wel het meest intrigeerde, was het feit dat ik de neiging had om me letterlijk figuurlijk terug te trekken in mijn eigen wereld. Je kunt niet kijken hoe laat het is of even snel je telefoon checken, kijken of je geknoeid hebt. Van de andere kant heb je zo wel alle aandacht voor het gesprek wat aan tafel plaats vindt.

Mee in de leefwereld van Niels

Niels, die zelf visueel beperkt is, heeft ons tijdens het gesprek aan tafel meegenomen in zijn leefwereld. Zijn verhaal kwam goed binnen na onze ervaring met het koken. Goed was het ook om te horen wat hij allemaal wel zelf kan en hoe optimistisch hij in het leven staat.Ook het belang van vrijwilligers kon hij goed onder het voetlicht brengen, zij verrijken zijn leven en zorgen dat zijn leefwereld groter wordt.

Om te ervaren hoe het is om blind te zijn hoef je geen kookworkshop te volgen, maar kun je ook bijvoorbeeld thuis eens een uur op de bank gaan zitten met je ogen dicht en proberen zelf je kopje koffie te vinden en alleen te luisteren enz. (Zorg wel dat je dan niet alleen bent om ongelukken te voorkomen).

"Ik ben kapot na een paar uur, wat kost alles veel energie"

Om een indruk te geven van wat zo'n avond blind koken met je doet, tot slot een aantal tekenende uitspraken van de workshopdeelnemers:

  • "Ik merk dat ik meer in mezelf keer als ik niks zie."
  • "Ik voel me eenzamer, ook al weet je dat je in gezelschap bent."
  • "Je voelt je echt onhandig, knoei ik niet te erg?"
  • "Je hoort overal geluiden, ik ben compleet gedesoriënteerd."
  • "Ik ben blij dat jullie ook allemaal niks zien, anders zou ik echt onzeker zijn over hoe onhandig ik ben."
  • "Ik sta al een hele tijd tegen je te praten, maar ik wist niet dat je er niet meer stond."
  • "Jee Niels, ongelooflijk hoe je dat allemaal doet."
  • "Zitten er echt nog vellen aan de uien?"
  • "Wat vertel ik veel met mijn handen, dat is geloof ik vrij zinloos nu."
  • "Wat een raar gevoel dat de beweging bij het eten goed is, maar dat je te laat merkt dat hij niet effectief is: een lege vork in mijn mond."
  • "Ik ben helemaal geen type om snel hulp te vragen. Ongelooflijk hoe snel ik me hier lijdzaam opstel en wacht op hulp."
  • "Wat een ervaring, dat vergeet ik echt niet meer als ik te maken heb met iemand die blind of slechtziend is."
  • "Dit zou iedereen een keer moeten ervaren!"