24 juli 2019 - Marianne Palmen

Siciliaanse zorgmedewerkers om nooit te vergeten

Siciliaanse zorgmedewerkers om nooit te vergeten

Zomertijd, vakantietijd. Voor mij staat vakantie niet alleen voor ontspanning en mezelf onderdompelen in een andere cultuur, maar ook voor reflectie en bezinning. Waar krijg ik energie van? Wat is voor mij nog zingevend? 

Mijn vakantie zit er al op, een rondreis met de auto door Sicilië. Het was een prachtige reis. Vanwege onze terugvaart naar Genua waren we de laatste dag in Palermo. Natuurlijk grepen we deze kans aan om nog wat bezienswaardigheden te bekijken. Laat in de middag trapte ik op een glazen tegel in het trottoir, die helaas brak. Eerste hulp werd direct verleend door een lieve hotelmedewerker, die redelijk snel aangaf dat dit toch werk voor professionele zorgmedewerkers was. Hulp werd ingeschakeld. Gelaten zat ik op een stoeltje te wachten; ik had me die laatste middag iets anders voorgesteld.

Met de ambulance door Palermo

En ja hoor, daar kwam een ambulance aanrijden met zwaailicht en sirene. Eenmaal in de ambulance werd besloten dat een bezoek aan het ziekenhuis gewenst was, mijn voet moest gehecht worden. We gingen, eveneens met zwaailicht en sirene, dwars door Palermo naar het ziekenhuis, afdeling triage. Na een korte intake opnieuw de ambulance in en weer met sirene naar het gebouw waar de afdeling traumatologie gehuisvest was. Al met al denk ik dat een kleine 20 medewerkers zich met mij bezig gehouden hebben (er was veel personeel). Mensen van wie ik de naam en functie niet weet. Mijn Italiaans was namelijk net zo belabberd als hun Engels. Twee van deze mensen hebben een hele diepe indruk op me achtergelaten vanwege hun liefde voor mij als patiënt, hun vak, hun bezieling. Zij maakten voor mij daadwerkelijk het verschil en dat wens ik alle patiënten ter wereld toe.

Onvergetelijke zorgmedewerkers

De eerste is een jonge triage-verpleegkundige. Wachttijden in het ziekenhuis van Palermo kunnen soms oplopen tot wel 8 of 12 uur. Onze veerboot naar Genua zou die dag om 21.00 uur vertrekken. We waren zo rond 16.00 uur in het ziekenhuis op de eerste locatie. Best stressvol dus. Deze verpleegkundige zorgde dat ik een ‘spoedgeval’ werd, waardoor zaken (administratie/ambulancevervoer naar traumatologie) bespoedigd werden. Toen ik om 19.30 uur eindelijk ontslagen werd, belde ze met haar eigen telefoon een taxi.

De tweede is de ambulanceverpleegkundige die heel betrokken was, voortdurend bij me bleef en zo goed en kwaad als het ging ‘tolkte’ met een vertaal-app. Op de behandelkamer deed hij voorstellen en stelde hij oplossingen voor, hoewel dat zijn terrein helemaal niet was. Hij stelde me gerust en gaf me het vertrouwen dat het allemaal wel goed zou komen.

Het verschil maken

Zoals het er nu naar uit ziet, komt het allemaal wel weer goed. Of het door het vele kerkbezoek op Sicilie komt of niet: ik had een goede beschermengel. Die nog bijgestaan werd door de zegen van een pater bij vertrek uit het ziekenhuis. Volgens mijn huisarts is mijn voet goed gehecht en verzorgd. Zoals ik het ervaren heb, is goede ziekenhuiszorg op Sicilië minder vanzelfsprekend dan bij ons. Niet alle benodigde hechtmaterialen waren aanwezig, er waren geen medicijnen of verbandmaterialen voor onderweg, er was niet eens een glas water voor me. Wat een verschil met Nederland. En hoe onterecht blijkt op zo’n moment ons gemopper over onze eigen zorg. Wat me het meest geraakt heeft, is dat het van onschatbare waarde is om juist in deze omstandigheden mensen te treffen die je steunen en je helpen. Mensen met echte bezieling voor hun vak. Mensen die voor patiënten, zoals ik in dit geval, daadwerkelijk het verschil maken.

In de taxi van het ziekenhuis naar de veerboot grapte onze chauffeur: “Señora, you will never forget Palermo!” En gelijk heeft hij. Bevlogen medewerkers in de zorg- en welzijnssector zijn essentieel. Medewerkers die niet alleen goede zorg verlenen, maar daadwerkelijk het verschil maken doordat ze vanuit hun hart werken. Hoe waardevol is het om daar vanuit Transvorm, samen met alle collega’s uiteraard, mijn steentje aan te mogen bijdragen en daar aandacht voor te hebben. Dat geeft mijn werk nog steeds zin. Die wijze les blijkt een extra bijvangst op deze mooie vakantie. Ik zal Palermo nooit vergeten.

Heb nog een fijne zomer, natuurlijk zonder ongelukken! 

PS.  Die boot hebben we trouwens nog op tijd gehaald…