19 juni 2013 - Gast

Samen voor ons eigen!

Van Kooten en de Bie

Elke generatie kent zo haar eigen ‘helden’ die een belangrijke rol spelen in het duiden van de culturele en maatschappelijke ontwikkelingen die voor die tijd van belang zijn. Voor mijzelf - en vele generatiegenoten met mij - behoren Kees van Kooten en Wim de Bie daar zeker toe. Met rake typetjes en hilarische sketchjes wisten ze op een uiterst komische maar altijd maatschappijkritische ondertoon de jaren 70, 80 en 90 te ontleden. Typetjes als Prof. dr. ir. Akkermans (Ik word genoemd) en Jacobse en Van Es van de Tegenpartij (Geen gezeik, iedereen rijk!) zijn onsterfelijk en behoren inmiddels tot het Nederlands cultureel erfgoed.

Met de huidige transitie in de sector zorg en welzijn zouden Van Kooten en De Bie ook wel raad geweten hebben. De verwarring die dat bij alle betrokkenen oproept zou meer dan genoeg stof bieden voor het introduceren van interessante nieuwe typetjes. Wat bijvoorbeeld te denken van Jacobse en Van Es die als ‘vrije jongens’, met de voet tussen de deur hun zorg- en welzijnsdiensten komen aanbieden aan alleenstaande ouderen.

Turbulente gesprekken

In alle gesprekken die ik de laatste tijd voer komen de turbulente ontwikkelingen in de sector zorg en welzijn wel aan bod. Of het nu een bestuurder van een zorgorganisatie betreft, een HR-manager van een welzijnsorganisatie, een wethouder, de directeur van een zorgopleiding, een verpleegkundige of een mantelzorger; allemaal zijn ze wel bezig met de vraag waar het met de sector (en met hun eigen organisatie!) naar toe moet.

De transitie van de zorg, waar al jaren over wordt gesproken is door de bezuinigingen en stelselwijzigingen van dit kabinet in een hogedrukpan terecht gekomen. En goed beschouwd is dat ook niet erg. Iedereen wist ook wel dat het zo niet verder kon. Maar wat mij in die gesprekken nog het meest opvalt is dat ieder voor zich naar oplossingen aan het zoeken is.

Werkgevers kijken naar de toekomst van de eigen organisatie. Gemeenten zijn nog vooral met zichzelf bezig om de koers te bepalen, onderwijsinstellingen zitten met de handen in het haar waar hun leerlingen naar toe moeten. Het is eigenlijk te zot voor woorden, want alleen door samen te werken kan de noodzakelijke transitie succesvol gestalte krijgen.

Complex proces

De transitie in de zorg is een uiterst complex proces waarbij vele partijen zijn betrokken. Het gaat om ónze zorg en welzijn, misschien wel het belangrijkste wat er is. Daar kan alleen door samen te werken opnieuw invulling aan worden gegeven. Om nog maar eens met Van Kooten en De Bie te spreken: Samen voor ons eigen!

Deze column verscheen in Invorm nr 2 Jaargang 2013, juni